برای غرق شدن من هنوز می جنگم و ای کاش سهم من از روزگار دریا بود...

اما دوباره...زود...

خواب بودم كه روي سرم خراب شد...همه ي وجودم خيس شد...آب از همه ي جايم مي چكد...او هنوز آن بالا ايستاده است و چنگال هايش را باز كرده است و هر لحظه آماده ي حمله اي ديگر است...پي در پي شب و روز بر سرم مي ريزد...خيلي بلند است...بلند قد ...بلند تر از بلند قدترين مرد دنيا...حتي بلند تر از كوه...هر لحظه بيم آن دارم كه باز هم بر سرم خراب شود...آن اوايل كوچك بود...رفته رفته بزرگ شد و حالا خيلي بزرگ است...من مي ترسم از اين هم بزرگ تر شود...چشمانم كه باز هستند او آنجاست...ايستاده...منتظر است...آنها را كه مي بندم احساس مي كنم از رگ گردنم هم نزديك تر شده است پس دوباره بازشان مي كنم...شب ها تا صبح بيدار مي مانم چون وقتي مي خوابم همان زمان حمله مي كند و دوباره بيدارم مي كنم...نمي گذارد بخوابم...من راستش مي ترسم به كس ديگري بگويم...اين كه او وجود دارد...اين كه او همه جا هست...مي ترسم بر سر آنها نيز خراب شود...مال آنها كوچك تر است...خيلي كوچك انگار كه اصلا نيست اما يك روز بزرگ مي شود...مال آنها را مي گويم...شايد از مال من هم بزرگ تر و بلند تر...شايد هم نشود اما مي دانم كه آنها هم هر روز او را مي بينند كافيست فقط به او فكر كنند...او خود مي آيد...

- آقا قهوه دارید؟

-بله داریم...اما تلخ...

-تلخ تر از دیروز؟

-بله قهوه های ما هر روز تلخ تر می شود...

-شکر ندارید؟

-نه ما فقط قهوه ی تلخ داریم...قهوه ی تلخ فرانسوی...

-نمی شود از خانه شکر بیاوریم؟

-نه امکان ندارد...اینجا همه باید قهوه ی تلخ بنوشند...

-پس فقط برایم یک فنجان نیمه پر بیاورید...

-متاسفم...ما فنجان هایمان همه پر هستند اگر نباشند می گویند این ها کم فروشی می کنند...

-یعنی نمی شود؟...

-نه اصلا امکان ندارد اصرار نکنید...

-خوب اصلا قهوه نمی خورم...برایم یک فنجان چای با قند بیاورید...

-چای نداریم...ما فقط قهوه داریم...قهوه ی تلخ فرانسوی...

-این اطراف کافه ی دیگری نیست؟

-چرا هست...اما همه قهوه دارند...قهوه ی تلخ فرانسوی...

-اما در منوی شما همه نوع نوشیدنی وجود دارد...

-اگر نباشد در اینجا را پلمب می کنند...

-اگر بفهمند که دروغی هستند چه؟کسی تحقیق نمی کند؟

-چرا اما آنروز همه چیز می فروشیم حتی چای...

-خوب پس اصلا چیزی نمی خورم...

-نمی شود باید حتما یک چیزی بخورید...حداقل یک فنجان قهوه ی تلخ فرانسوی...

-یعنی انتخواب دیگری هم دارم؟...

-بله چند قهوه ی تلخ فرانسوی...

-خیلی خوب یک فنجان بیاور...

-پس یک فنجان قهوه ی تلخ فرانسوی میل می کنید درست است؟

-فکر کردم این تنها قهوه ای است که دارید...

-بله فقط قهوه ی تلخ فرانسوی...

-پس چرا دوباره می پرسید؟

-خواستم اشتباهی چیز دیگری نیاورم...

داستان از آن شب آغاز شد.شبی که من گرمای وجود او را با تمام وجود در آغوش می کشیدم اما چشمان او خالی از لذت همیشگی به من خیره شده بودند.پوست بدنش هم لطافت و تازگی همیشگی را نداشت و من نه تنها گرمای وجود او را که گرمای وجود خودم را هم از دست رفته دیدیم.گرمایی که شاید می توانست به روحی دیگر تبدیل شود.احساس می کنم آن شب آسمان از هم شکافت و من تنها ترین مرد روی زمین شدم…زمانی که خیلی دور نبود اما من شاید همه چیز را فراموش کرده ام…اصلا شاید داستان از خیلی عقب تر آغاز شده بود.زمانی که من گرمای نفس های او را وقتی با من صحبت می کرد روی صورتم احساس کرده بودم…وقتی خون در رگ هایم سریع تر به گردش درآمده بود و قلبم اینقدر تند زده بود که من نبضم را روی شقیقه ام احساس کرده بودم…وقتی چشم های بی گناه من اسیر منحنی های دلپذیر بدنش شده بودند…نمی دانم اما به یاد ندارم چیزی باعث شده باشد که من چهره ی زیبا و دوست داشتنی او را آنقدر زشت و نفرت انگیز آنطور که در آن شب بود دیده باشم.آن روز ها شاعر هم شده بودم.شاید از همان وقتی که تصمیم گرفتم شاعرانه گرمای وجودش را که دیگر برای من نبود به سردی یخی تبدیل کنم که روی قلبم بسته شده بود.همه چیز واقعا شاعرانه پیش می رفت اما مشکل کار من از رنگ سرخ آغاز شد قسمتی که اصلا شاعرانه نبود.از وقتی سرودن شعر مرگش را آغاز کردم دستانم سرخ شده بودند.انگار به خون او آلوده بودند.آنها را هر که می دید می گفت که رنگی نیستند اما من همیشه رنگ سرخ خون او را بر دستانم می دیدم…توی اتاقم نشسته بودم او که وارد شد گفت مثل زندان می ماند.اصلا شاید داستان از همین جمله آغاز شد …او گفت اشتباه کرده است دوست ندارد با من در سلول اتاقم برای همیشه بماند.

شعر مرگ او از آن پس همیشه بر روح و روانم الهام می شد و من کلمه به کلمه اش را می نوشتم.شعر که تقریبا تمام شد همه ی وجودم لرزید…شاید چون همه اش فکر می کردم این شعر تا آخر عمرم ادامه می یابدو من فرصت بلند خواندنش را هرگز پیدا نخواهم کرد…همان شب مادرم را در خواب دیدم.از زمانی که شعر را آغاز کرده بودم اصلا به خوابم نیامده بود...فراموشش کرده بودم...می خواست دستانم را بشورد می گفت حتما از شر رنگ سرخ نجات پیدا می کنم...یادم می آید هرگاه کاری را نمی توانستم انجام بدهم از او می خواستم و او آن کار را می کرد.نه این که همیشه بتواند اما من می خواستم یعنی باور کرده بودم که او می تواند...از خواب که بلند شدم ترسیدم چشمانم را باز کنم و دستانم را ببینم نکند که رنگ سرخ هنوز روی آنها باشد...ترسیدم خواب تاثیر باورم را از بین برده باشد .چشمانم را که باز کردم یک ساعتی گریه کردم .هنوز دستانم سرخ بود از رنگ خون او...چیزی به ذهنم رسید و شعر را از اول خواندم.هنوز او را نکشته بودم اما نمی دانم چرا دستانم از خون او سرخ بود...

در اتاقش را باز کردم,آنجا بود مثل بچه ها خودش را جمع کرده بود و آرام خوابیده بود.جلوتر رفتم.تن لخت و برهنه اش در تاریکی و نور ماه می درخشید و بوی عرق تنش در هوا پیچیده بود.کنار صورتش نشستم و بازدمش را نفس کشیدم.آرام به روی تخت خزیدم.دستم را روی صورتش گذاشتم.درجه ی حرارت بدنش وقتی می خوابید بر عکس بالا می رفت.شعر را از یاد بردم.در کنارش دوباره خوابیدم و باز هم مادر را در خواب دیدم.گفت چشمانت را ببند...از خواب بیدار شدم.او کنارم نبود.به دستانم نگاه کردم باز هم سرخ بودند.دوباره همه ی شعر را به یاد آوردم.دویدم و با پای پیاده از خانه بیرون رفتم.هوا را بو کردم شاید بوی عرقش را پیدا کنم.شعر توی ذهنم مرا به دنبال او در خیابان ها می کشید.خسته که شدم وسط خیابان روی زمین نشستم.به دستانم نگاه کردم.یک چاقوی بزرگ در دست داشتم اصلا یادم نمی آید کی آن را برداشته بودم.مردم دورم جمع شده بودند.نمی دانم به خاطر سرخی دستان و چاقویی که داشتم یا اینکه تازه اون موقع فهمیدم لباس بر تن ندارم...برگشتم به خانه و روی بالکن ایستادم.چاقو هنوز در دستانم بود.از آن بالا پیرزنی را دیدم که زمبیلی پر از گلدان کوچک گل در دست داشت و با زحمت آنها را می کشید.داخل اتاق را دیدم،عکس او را که می خندید.صدای فریاد و شکستن را با هم شنیدم.دوباره به خیابان نگاه کردم.پیرزن افتاده بود.گلدان های پیرزن که افتاده بودند و ساقه های گل هایش شکسته بودند من را به یاد همه ی روزهایی انداخت که نمی دانم دیوانه بودم یا عاقل اما عاشق خنده های آن گونه ی او شده بودم...خنده هایی که حالا مرا به قتل چشم هایم وادار کردند و من دیگر رنگ سرخ دستانم را نمی بینم...

                                                                           پایان

«کوچه»

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

در نهانخانه ی جانم گل یلد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید :

یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم.

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب،

شاخه ها دست برآورده به مهتاب.

شب و صحرا و گل و سنگ ،

همه دل داده به آواز شباهنگ.

یادم آید تو به من گفتی از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن!

آب،آیینه ی عشق گذران است،

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است!

باش فردا که دلت با دگران است !

تا فراموش کنی ، چندی از شهر سفر کن!

با تو گفتم : حذر از عشق ؟ ندانم

سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ! من نه رمیدم نه گسستم.

باز گفتم که صیادی ومن آهوی دشتم !

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم !

حذر از عشق ، ندانم.

سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم !

اشکی از شاخه فرو ریخت !

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت !

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید !

یادم آید که دگراز تو جوابی نشنیدم.

پای در دامن اندوه کشیدم.

نگسستم ، نرمیدم ...

رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم !

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم !

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم ... !

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم ...

                                                                                          فریدون مشیری

به زودی...

...

دکتر علی شریعتی